83af97c2c5a7bf99bb3baa480762ca5b1460231c
10
Commits
| Author | SHA1 | Message | Date | |
|---|---|---|---|---|
 HarmenandClaude Opus 5
|
af7857251d |
Op iOS is de officiele Custom server-instelling gebruikt, niet dev-utils
Rechtgezet op aanwijzing van de gebruiker; ik had aangenomen dat overal hetzelfde veld gebruikt was. Het maakt de conclusie sterker in plaats van zwakker: op iOS is juist de ondersteunde weg genomen en er gebeurde nog steeds niets, dus valt de verklaring 'verkeerd veld' af en blijft die uit open punt 9 over. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
1b136609f0 |
Wat Trezor er zelf over publiceert, met de bronnen erbij
Nagetrokken op hun documentatiepagina's nadat op iOS niets bleek te werken. Drie feiten die dit pakket raken, en ze staan verspreid over pagina's die elkaar niet noemen. Een eigen relay is bij Trezor een gedocumenteerde functie: "Custom server" staat gewoon in de interface, met een invoerveld voor je eigen adres, ook op mobiel. Wat wij verpakken is dus een ondersteund gebruikspatroon en geen omweg. Let op dat dat iets anders is dan het dev-utils-veld waarmee wij getest hebben. Suite Sync werkt op Safe 3, 5 en 7 en vraagt altijd een bevestiging op het apparaat, ook op mobiel. En op iOS werkt alleen de Safe 7, want die verbindt over Bluetooth terwijl de andere modellen USB gebruiken en dat ondersteunt iOS niet. De combinatie van die twee wordt nergens genoemd, en dat is precies waar deze store een dag aan kwijt was: de Suite Sync-pagina beschrijft de mobiele stappen alsof ze op elk toestel werken. Er bestaat een forumdraad over verwarring rond apparaatcompatibiliteit, maar die is zonder inloggen niet te lezen, dus wat daar staat is niet bevestigd. Tot slot een getal dat het verschil laat zien: hun eigen dienst kapt af op 1 MB, ongeveer 2500 bewerkingen per apparaat, waarna de rest lokaal blijft. Dat is een totaal en het is wat hun quota-manager bewaakt. Een zelf-gehoste relay kent die grens niet. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
1e2efc08be |
Een OwnerId hoort bij een wallet, niet bij een apparaat
Nagelezen in de broncode van Suite nadat er op de eigen relay tot verrassing twee eigenaars verschenen. De eigenaar wordt op de Trezor zelf afgeleid, via trezorConnect.evoluGetNode met een proof of delegated identity, en Suite bewaart hem per device state. Een wachtwoordzin geeft een andere state. Twee installaties met dezelfde Trezor en dezelfde wallet komen dus op dezelfde OwnerId uit; dat is juist wat synchroniseren tussen apparaten mogelijk maakt. Meer dan een OwnerId betekent meer dan een wallet, niet meer dan een app. Dat is bepalend voor een relay met een allowlist: het aantal eigenaars dat je toelaat is het aantal wallets dat je synchroniseert. Het maakt ook voorspelbaar wat er bij de iOS-test hoort te gebeuren: dezelfde wallet levert een OwnerId op die al toegelaten is, dus daar hoeft de leerstand niet voor open. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
89aa06639b |
Het relay-programma: de relay van Evolu met onze eigen allowlist
tools/evolu-relay/src/ bevat nu een eigen programma dat createRelay uit @evolu/nodejs aanroept met de twee terugroepfuncties die het bedoelde uitbreidpunt vormen. De relay zelf komt uit npm en wordt niet nagebouwd of aangepast; de opstartvolgorde is overgenomen uit apps/relay/src/index.ts van Evolu zelf. De opzet is drie bestanden met een harde scheiding, en die scheiding is de reden dat hier iets te testen valt. policy.js bevat het beleid als pure functies: geen bestanden, geen netwerk, geen klok. store.js is de enige plek met schijf erin. index.js doet niets anders dan lezen, doorgeven en opslaan. Het beleid: de eerste eigenaar die zich meldt wordt geleerd, een schakelaar bepaalt of er nog nieuwe bij mogen, en een eigenaar is te blokkeren, alsnog toe te laten of te vergeten. Geweigerde pogingen worden onthouden voor de pagina, afgekapt op twintig, want elke poging is een id dat de ander zelf verzint. Een onleesbaar owners.json wordt opzij geschoven en de app gaat dan dicht in plaats van open: we weten dan niet wie er toegelaten was, en met de leerstand aan zou de eerstvolgende die verbindt de nieuwe eigenaar worden. Met test: node tests/test_limiter.mjs, 60 toetsen, en de toetsen gaan over de guards en niet over het gelukkige pad. De beslissende regel is muteertest gedaan en de juiste toets viel om: een geblokkeerde eigenaar mag er niet alsnog in doordat de leerstand aanstaat. Het bestand is .mjs omdat de repo-root geen package.json heeft en een .js daar als CommonJS gelezen zou worden. build.sh bouwt niet langer de repo van Trezor maar onze eigen Dockerfile, dus git is er niet meer voor nodig en de pin zit nu in package.json. De image is node:24-slim en niet alpine, want better-sqlite3 heeft binaries voor glibc en niet voor musl. Er is nog geen package-lock.json; het script waarschuwt daarvoor en het staat als taak. Onderweg bleek een aanname van vanmiddag fout: de 1 MB uit de gepubliceerde image geldt per schrijfactie en niet per eigenaar. Er valt dus geen labelgeschiedenis tegenaan te lopen. Dat is rechtgezet in het plan en in de naslag, en het getal is overgenomen als bewuste keuze met RELAY_MAX_WRITE_BYTES ernaast. Wat er niet in zit en ook niet gegokt is: data per eigenaar wissen. Het beleid kan een eigenaar vergeten, maar zijn berichten staan in de SQLite van de relay, en dat is andermans schema. Tests: alle vier groen (32, 54, 39 en 60 goed, 0 fout). Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
edb91c4749 |
Het ontwerp van de limiter en de pagina, en de limiter is klein
createRelay uit @evolu/nodejs neemt twee terugroepfuncties, isOwnerAllowed en isOwnerWithinQuota, en Trezor doet in createEvoluRelay.ts zelf niets anders. Hun hele quota-manager met Postgres bestaat alleen om de tabel te vullen die die twee raadplegen. Wij vullen ze met eigen logica en bouwen niets na. Weg 1 uit Bereikbaarheid 4b is daarmee veel goedkoper dan daar aangenomen, en dat is wat de keuze van de gebruiker mogelijk maakt. De logica zoals hij hem formuleerde: de eerste eigenaar die zich meldt wint, een schakelaar bepaalt of er nog nieuwe bij mogen, en data is per eigenaar te wissen. Dat laatste doet het relay-proces zelf, aangestuurd met een vlagbestand vanaf de pagina; geen tweede container die langszij in de SQLite schrijft en geen Docker-socket. Twee feiten uit de broncode van Evolu die het ontwerp sturen en die in de naslag staan met bron. De gepubliceerde image zet isOwnerWithinQuota op 1 MB per eigenaar en laat isOwnerAllowed weg, dus een kale relay is niet volledig ongelimiteerd, maar dat plafond geldt ook voor de echte gebruiker. En de relay-URL van de client bevat een pad dat letterlijk wordt overgenomen, wat een goedkope proxy-controle mogelijk maakt; die is bewust niet genomen nu de allowlist er komt. De poorten gaan om: pagina achter app_proxy met de inlog aan, relay op een eigen gepubliceerde poort waar Zoraxy met TLS naartoe wijst. Dat lost open punt 2 op zonder het bezwaar dat daar stond, en het volgt het patroon dat Electrum Gate in deze repo al gebruikt. De pagina volgt hetzelfde ontwerpsysteem, zonder de Google Fonts-verwijzing eruit. Open punt 8 en 2 zijn beslist, fase 5 staat als takenlijst. De gebruiker heeft de oude installatie van de Umbrel gehaald; er wordt niet geupdatet maar opnieuw gebouwd. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
c80d587100 |
Wat een relay ziet, en waarom het risico niet vertrouwelijkheid is
De gebruiker vroeg of iemand met kennis van de API zijn labels kan opvragen zodra de relay op een domein staat. Nee, en de reden is scherper dan "het is versleuteld". Uit een OwnerSecret worden met SLIP-21 drie onafhankelijke waarden afgeleid: een publieke OwnerId, een encryptiesleutel en een rotatable write key. Alleen de eerste gaat naar de relay. Het aardige is dat de OwnerId expres niet geheim is. De beveiliging leunt er niet op dat je adres onbekend blijft, en dat is het tegenovergestelde van een systeem waar een onraadbare URL de grens vormt. Daarom kan deze relay bij een onbekende partij staan. Twee dingen expres niet gladgestreken. Of iemand die een OwnerId kent de versleutelde blobs kan ophalen staat nergens gedocumenteerd; kan het, dan lekt dat bestaan, activiteit en bij benadering omvang, niet inhoud. En onraadbaarheid van de OwnerId beschermt tegen het aflopen van een relay, niet tegen lezen. Dat verschuift waar Bereikbaarheid over gaat. Het risico van een open eindpunt is misbruik als gratis versleutelde opslag: een kale relay kent geen accounts en kan per definitie niet weten van wie de data is. Dat is met terugwerkende kracht de tweede functie van Trezor's quota-manager, naast facturering, en die haalden wij eruit. Het voorstel van de gebruiker voor een eigen quota-manager met een allowlist van OwnerId's staat erin, met drie uitvoeringen en hun prijs. De netste is createRelay uit @evolu/nodejs, dat auth expliciet als reden noemt om die API te gebruiken, maar dan bouw je weer een eigen image en verlies je de winst van de gepubliceerde. Met een detail dat het lastiger maakt dan het klinkt: je moet je eigen OwnerId kennen om hem te vlaggen, en Suite toont die waarschijnlijk nergens. Uitweg is niet laten typen maar laten leren: de eerste eigenaar die verbindt wordt toegelaten. Meegenomen uit de vorige bevinding: open punt 2 is beantwoord, Suite eist geen TLS. Tests: niet gedraaid, dit raakt alleen documentatie. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
dc0bb9f0dc |
De client zegt het zelf: bij een eigen relay wordt de quota-manager genegeerd
De gebruiker wees erop dat de broncode van Trezor Suite lokaal staat, in het project Trezor onder Repos/trezor-suite. Dat beantwoordde in een half uur wat uit de serverkant alleen niet te halen was, en het draait de vraag van vanavond om. Uit een commentaarregel van Trezor zelf, in suite-common/suite-sync-quota-manager/src/createSuiteSyncQuotaManagerCompositionRoot.ts: "We only want to use QM for our own relay servers. In case custom URL has been set, QM is ignored, unless enforceQuotaManager is set (used for e2e tests)." Die vlag staat standaard op false. Daarmee is het pakket dat nu draait niet alleen zwaar maar waarschijnlijk kapot bij ontwerp. Met een eigen relay-URL registreert de cliënt geen eigenaar, en de relay van Trezor weigert iedereen zonder rij in de limietentabel. Die rij komt er dus nooit: het enige dat hem zou maken wordt door de cliënt overgeslagen. Niet de kale Evolu-relay was de gok, maar deze. Twee dingen die er gratis bij kwamen en die vragen van eerder beantwoorden. Suite neemt http:// (de e2e-test gebruikt http://10.0.2.2:4000 en :4001), dus TLS is geen eis en dat raakt het masterplan Bereikbaarheid. En de instellingen staan onder dev-utils, met twee losse velden voor relay en quota-manager, plus een bevestiging op het apparaat bij het aanzetten. Wat er nog echt open is, is geen redenering maar een proef: Suite gebruikt @evolu/web@3.0.0-next.1 met een eigen patch in .yarn/patches, en de gepubliceerde relay-image hoeft daar niet bij te passen. Dat is met docker run in minuten te weerleggen en staat als eerste taak. De vindplaats zelf is als naslag opgeschreven, met de vijf bestanden die iets opleverden en twee waarschuwingen: het meeste komt uit suite-native, dus de mobiele app, en het is een kloon op een moment in de tijd. Tests: niet gedraaid, dit raakt alleen documentatie. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
836bc58bd6 |
Er zijn twee relays, en we pakketteerden de zware
De gebruiker droeg evolu.dev/docs/relay aan met de vraag of dat de server is waarop deze app gebaseerd is. Niet dezelfde, wel de bovenstroom, en dat verschil is groot genoeg om het pakket ter discussie te stellen. trezor/trezor-suite-sync is niet Evolu maar Trezor's inzet ervan, met een Postgres en een quota-manager voor hun gehoste dienst. Het project eronder, evoluhq/evolu, heeft een eigen relay: een container, een gepubliceerde image docker.io/evoluhq/relay:latest, een datavolume in plaats van een database, en niets gedocumenteerd over toegangscontrole. De documentatie noemt die relay stateless en geschikt voor serverless. Praat Trezor Suite daarmee, dan vervalt vrijwel alles wat dit pakket ingewikkeld maakt: de bouwstap, het eigen register, de onderhoudsplicht op een image, de Postgres met zijn wachtwoord, en de eigenaarsregistratie die nu de blokkade is. Drie containers worden er een. Niet aangenomen en niet gemeten, dus het staat als open punt 6 met de proef erbij: docker run, Suite ernaartoe wijzen, label maken. Dat kost minuten en het antwoord bepaalt of er nog iets aan de huidige vorm verbeterd moet worden. Daarom staat het ook als eerste in "Volgende stap", vóór het nakijken van het databaseschema: dat laatste is weggegooid werk als de kale relay volstaat. Dat het huidige pakket deze laag heeft, is geen fout maar het gevolg van de volgorde waarin het gevonden is. Dat staat er ook zo bij, want anders leest dit over een maand als een verkeerde beslissing in plaats van als een ontdekking. Tests: niet gedraaid, dit raakt alleen documentatie. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
1a87a45685 |
De bovenstroomse repo gelezen, en twee aannames sneuvelden
De gebruiker wil de Evolu Relay-app meteen pakketteren. Daarvoor moest fase 1 van Proefopstelling eerst af, want een compose schrijven op aannames is precies wat dat plan moet voorkomen. Upstream-evolu-relay.md gaat daarmee van vooronderzoek naar nagetrokken, met een bron-URL per feit. De quota-manager is in de praktijk verplicht, en om een andere reden dan gedacht. Niet omdat de relay hem aanroept: er is geen HTTP-koppeling en geen URL in de configuratie, ze delen alleen de Postgres. Maar isOwnerAllowed() eist een rij in de limietentabel en de quota-manager maakt die rijen. Zonder hem is de relay dus niet open maar dicht voor iedereen. Dat maakt de tweede weg interessant, want een rij is ook met de hand te zetten; de prijs daarvan is schrijven in andermans schema. Er is geen publieke image. Trezor bouwt er wel een maar duwt hem naar een eigen Amazon ECR, en op Docker Hub staat niets. Zelf bouwen en publiceren, of geen app, en dat is een doorlopende verplichting. Bijvangst die een risico wegneemt: datzelfde werkproces bouwt amd64 en arm64, dus de Dockerfile is bovenstrooms bewezen op een Pi. Nieuw risico dat ervoor terugkomt: LICENSE.md is door GitHub geclassificeerd als "other", en zodra je een image publiceert distribueer je hun software. Twee kleinere correcties. De compose van Trezor draait de relay niet, er staan alleen Postgres en Prometheus in; het is een ontwikkelopstelling en wat zij uitrollen staat in .k8s/. En alle processen komen uit één image met per service een ander command, dus het worden geen drie images. Eén tegenspraak blijft staan en is expres niet weggeschreven als feit: .env.sample zegt dat SERVER_ENV=prod authenticatie aanzet, maar in de code die ik las bepaalt die vlag alleen het logniveau en staan de controles onvoorwaardelijk aan. Eén van de twee is achterhaald. Dat is met één keer starten te meten en het staat als taak in fase 2. Tests: niet gedraaid, dit raakt alleen documentatie. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |
||
|
HarmenandClaude Opus 5
|
67ed9b603b |
Eén app store, twee apps
umbrelOS leest per store één repo, dus twee apps in twee repo's kan niet. Deze repo is de store en bevat vanaf nu Electrum Gate en het werk aan Evolu Relay. Opgezet als verse repo op verzoek van de gebruiker: de historie van ElectrumTLS en van EvoluRelay komt niet mee. Dat heeft één gevolg dat verder gaat dan opruimen. In de historie van ElectrumTLS staat het domein van de gebruiker en het certificaatpad, van vóór de opschoning van 19-08. Die komt hier niet in. Zolang die repo op de Git-server blijft staan verandert dat niets, dus het weghalen ervan is het laatste stuk van open punt 3 van het plan Appstore, en geen bijzaak. De store zelf hoefde niet te veranderen: store-id whatsnext, en dus blijft het app-id whatsnext-electrum-gate. Dat hangt aan het store-id en niet aan de URL, dus voor umbrelOS is dit dezelfde app in een andere store. Dat de store op 19-08 naar de maker genoemd werd in plaats van naar deze ene app, betaalt zich hier uit. Wat de documentatie betreft is dit één wortel voor beide apps, en dat was de reden om samen te voegen en niet de prijs ervan: de appstore-spec, het pinnen van images en de werkwijze golden al voor allebei en stonden in twee repo's naast elkaar. De kruisverwijzing die daarvoor nodig was (Referenties/Umbrel-appstore.md in de oude EvoluRelay-repo) is verdwenen; wat daarin stond over de plekken waar de relay een ander geval is, staat nu als ontwerp in het masterplan Umbrelapp §4. Botsende namen kregen een achtervoegsel met de app, en alleen die: Publicatie werd Publicatie-Gate en Publicatie-Relay, CHANGELOG.md werd CHANGELOG-electrum-gate.md. Proefopstelling kreeg 007, tussen de twee bestaande nummers, zodat de bovenkant van de reeks op tier-orde blijft staan. CONTINUE_HERE.md heeft een kolom App, maar de tiers lopen over beide apps heen: er is één volgorde van werken. Electrum Gate gaat naar 0.0.15, want website, repo, support, submission en icon wijzen nu naar UmbrelApps en zonder versieverhoging rolt dat niet uit. De release notes leggen aan de gebruiker uit dat hij de store opnieuw moet toevoegen. Of een geïnstalleerde app een wisseling van store-URL overleeft is nog steeds niet uitgezocht; dat blijkt bij het omzetten. Twee dingen in de plannen van Electrum Gate waren door deze verhuizing niet meer waar en zijn bijgewerkt: de taak "de repo hernoemen" in fase 7 is afgevinkt, en de repo-vorm in PLAN.md §4a toonde nog de store-id electrumtls, die al sinds fase 7 achterhaald was. Tests: 39 goed 0 fout en 54 goed 0 fout, niets overgeslagen. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com> |